บทที่ 32 สอนรำเอง

มะปรางยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเสื่อ ตากลมโตจ้องมองฝ่ามือหนาของอินทร์ที่ประคองข้อมือเธอไว้เบาๆ แป้งมนต์สีนวลเนียนที่ถูกเจิมไว้บนหน้าผากและโหนกแก้มทั้งสองข้างเริ่มแห้งสนิท ส่งกลิ่นหอมของเกสรดอกไม้โบราณหวนจับจมูก

"แล้ว..." มะปรางขยับปากเอ่ยถามลายละเอียดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ "พิธีปู่มเหศักดิ์นี่ เขาจะเริ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ